Sportvrouw van het jaar Jessica Schilder blikt terug op ongekend seizoen

“Het beste jaar tot nu toe in mijn carrière”

Een jaar om nooit te vergeten voor Jessica Schilder. De kogelstootster uit Volendam kroonde zich tot wereldkampioen, Europees kampioen, pakte zilver op het WK-indoor én werd Sportvrouw van het jaar.

We kijken samen terug op haar historische jaar en we blikken vooruit naar de uitdagingen in 2026.

“Het is het beste jaar tot nu toe in mijn carrière. Van Nederlandse records in- en outdoor tot podiumplekken op Diamond League finales en het WK. Ongekend!

En natuurlijk de huldiging in Apeldoorn en de ontmoeting met de koning – echt een prachtig jaar.”

Alles leek dit jaar perfect te kloppen. Kun je dat ergens aan toeschrijven?

“Mijn techniek is verbeterd en ik en het team om mij heen weten nu precies wat ik nodig heb om ver te stoten.

Het indoorseizoen ging heel lekker, dat gaf een extra boost voor het outdoorseizoen. Ik ging zelfverzekerd het outdoorseizoen in en dacht: ‘Nu wil ik dit ook op het WK!’”

Had je dit topseizoen zien aankomen, of kwam het als een verrassing dat alles zo samenviel?

“De grootste verrassingen voor mij waren de Diamond League-titel en de wereldtitel. Natuurlijk droom je erover, maar realistisch gezien was het een enorme uitdaging. Dit waren echt ‘wow-momenten’ voor mij.”

Je hebt een geweldig seizoen: Europees kampioen en vervolgens het WK in Tokio. Je stond na vijf worpen nog niet in de top 3, en dan komt je zesde en laatste worp.

Kun je ons meenemen naar dat moment? Wat gaat er door je hoofd?

“Ik was zo dichtbij en dacht alleen maar: “Ik kan het.” Het enige wat ik dacht was dat ik geen vijfde wilde worden, zoals ik toen nog stond, maar een medaille wilde pakken.

Het is een mentale kwestie: de kwalificatie was ’s ochtends en de finale ’s avonds. Hier ben ik op getraind, zowel mentaal als conditioneel. Ik dacht: “Ik kan dit, ik ga het eruit knallen.

Toen ik later de beelden terugzag, dacht ik: “Oei, dit is niet hoe ik het geleerd heb en het kan beter.” Ik schaamde me een beetje, wetende dat deze beelden de hele wereld over zouden gaan.

Maar het is ook goed, want zo weet ik dat er nog ruimte is voor verbetering en dat we het kunnen perfectioneren. Dat gaat zeker goed komen.”

Je bent verkozen tot beste Nederlandse atlete van het jaar en tot Sportvrouw van het jaar.

Is dit extra bijzonder voor jou of zie je het meer als een randzaak?

“Heel leuk! Ik hou niet echt van gala’s, maar dit voelde echt als een grote eer. Ik heb nooit prijzen gewonnen vanuit het publiek. Op prestaties binnen de sport heb ik invloed, maar op deze prijs niet. Dat maakt het extra bijzonder.

Het is ook mooi voor kogelstoten, een vaak onderbelicht onderdeel van atletiek. Ik vind het bijzonder dat ik er een rol in kan spelen om deze sport meer op de kaart te zetten.

Inmiddels krijg ik steeds meer verzoeken voor interviews en andere zaken, en soms moet ik helaas ook afzeggen vanwege drukte.

Voor mijn sponsor New Care maak ik natuurlijk graag tijd vrij! De eiwitten van New Care hebben mij dit jaar erg geholpen bij mijn prestaties en herstel.

Ik waardeer de producten én de support daarom ontzettend.”

De jury noemde jouw mentale omslag een sleutel in je succes: ‘afrekenen met trauma’ en ‘meer vertrouwen’. Hoe heb je dat gedaan?

“Na de Olympische Spelen in Parijs ben ik in therapie gegaan. In 2023 had ik een heftige val in de ring door nat weer, en ik heb daar angst aan overgehouden om opnieuw te vallen.

Ik heb dit geaccepteerd en niet onderdrukt. Door er open over te praten met mijn coach ben ik EMDR-therapie gaan volgen, waarmee ik mijn trauma heb aangepakt en als atleet heb kunnen groeien.

Het winnen van de wereldtitel in Tokio, opnieuw in natte omstandigheden, voelde echt als een full circle-moment. Het was bijzonder om te merken dat ik mijn angst kon omzetten in kracht en prestatie.”

Is je angst hierdoor verdwenen?

“Nee, mijn psycholoog heeft gezegd dat de angst altijd aanwezig zal blijven, maar je leert er beter mee om te gaan. Je denkt altijd: het kan nog een keer gebeuren. Dat gaat nooit helemaal weg, maar ik kan er nu beter mee dealen en het maakt me een sterkere atleet.”

Ben je bewust naar de buitenwereld zo open over je mentale gezondheid?

“Ja, ik ben er bewust open over. Voor mezelf is het fijn om het bespreekbaar te maken, omdat het helpt oplossingen te vinden.

Daarnaast heb je als topsporter een voorbeeldfunctie, vind ik. Ik wil laten zien dat het oké is om over problemen te praten, dat het oplossingen kan brengen en je sterker maakt. Hopelijk bereik ik daarmee ook anderen.”

Hoe voel je je nu, hoe gaat het op dit moment?

“Ik zit ondertussen weer in zware trainingen, en ik voel vooral mijn spieren,” lacht de Volendamse. “Daarom neem ik nu veel eiwitten en magnesium.”

“Tussentijds heb ik drie weken expres helemaal rust genomen – mijn langste pauze ooit. Dat had ik echt nodig om op adem te komen, tijd door te brengen met familie en vrienden, en het succes van dit bijzondere jaar goed te kunnen afronden.

Door die rust kon ik ook volop genieten van alles wat op mijn pad kwam. Zo had ik een huldiging in Volendam, werd ik benoemd tot ereburger en tot erelid van de atletiekvereniging Hera. Het was geweldig om deze momenten volledig en helemaal uitgerust mee te maken. Echt een periode om van te genieten!”

Zorgt dit succes voor extra plezier in de sport, of ervaar je extra druk door de nóg hogere verwachtingen?

“Het succes gaf juist rust. Het voelde alsof een last van mijn schouders viel. Ik wilde bewijzen dat ik het kon, en dat heb ik gedaan. Natuurlijk is er altijd druk, maar nu voel ik vooral zelfvertrouwen. Alles waar ik me nu op richt, kan ik met volle inzet doen. Dat zelfvertrouwen ontbrak eerder nog.”

Welke uitdagingen en doelen staan er op de planning voor 2026?

“Volgend jaar is er het WK indoor, waar ik al brons en zilver haalde, nu wil ik die ene mooie kleur nog behalen.

Daarnaast komt het EK in Birmingham, waar ik outdoor al twee keer kampioen ben geworden, en daar wil ik een triple van maken. Na dit jaar mag ik ambitieus zijn: ik ga ervan dromen en er keihard voor werken!”